Mijn Waarom

Als hoogsensitieve, zorgzame vrouw, echtgenote en moeder heb ik een heel lange weg afgelegd om te komen waar ik nu ben. En die weg is niet af. Elke dag opnieuw is het ook voor mij, als fijngevoelige vrouw, een uitdaging om evenwicht te vinden tussen zorg voor mezelf, zorg voor mijn gezin en mijn omgeving.

Ik had twee keer een burnout en een bore-out nodig, vooraleer ik mezelf en de signalen van mijn lichaam (voor mij het huis van mijn ziel) écht aux serieux begon te nemen. Er was altijd wel een goeie reden om niet te doen, waar ik diep van binnen naar verlangde.

Tijdens mijn burn-out op mijn 45ste was ik zover van mezelf vandaan, dat ik niet meer wist wie ik toen eigenlijk was en wat ik nog van het leven verwachtte. Ik herstelde, maar om m’n omgeving niet te ontgoochelen koos ik opnieuw voor een pad dat niet echt het mijne was. 7 jaar later, op m’n 52ste duikelde ik opnieuw de diepte in.  Alweer was ik  in overdrive gegaan in mijn zorg voor anderen, had ik mezelf voorbijgelopen en de roep van mijn hart nog maar eens ‘uitgesteld’. Het liefst van al wou ik weg van alles en iedereen om eindelijk eens mijn eigen leven te kunnen gaan leven. Maar hoe groot dit verlangen om alles achter me te laten ook was, mijn zorgzame aard belette me deze stap te zetten. Ik worstelde intens met ‘durven kiezen voor mezelf’, ‘loslaten’ en mijn oprecht verlangen om zin te geven aan mijn 2de lente (levenshelft) door eindelijk mijn volle potentieel te gaan neerzetten.

Op weg naar herstel, besefte ik dat het verlangen om alles achter me te laten in eerste instantie een ‘vlucht’ was, ik wou bovenal het ‘oude’ achter me laten en het ‘nieuwe’ verwelkomen. Diep van binnen wist en voelde ik dat het tijd was om te ‘springen’ en voor mijn eigen zielsproject: ‘Vreugde van Vrouw-Zijn’ te gaan.  Mijn omgeving verklaarde me gek, maar ik had het gevoel geen andere keuze meer te hebben dan de keuze voor die ‘roep’ van binnen. Ik ging door heel diepe angst vooraleer ik écht de stap durfde te zetten en slaagde er in om van die ene grote stap veel kleintjes te maken, zodat ik een evenwicht vond, tussen mijn eigen tempo en dat van mijn omgeving en er geen onherstelbare brokken vielen. Ik leerde keuzes maken vanuit mezelf die ook voor mijn omgeving goed voelden en bovenal, ik leerde stap voor stap ‘los te laten’.

Eindelijk kon ik de ware zin van mijn bestaan voelen en ‘Vreugde van Vrouw-Zijn’ haar bestaansrecht geven.

Er leefde al jaren een intens verlangen in mij om vanuit deze diep doorleefde ervaringen andere (hoog)gevoelige en zoekende vrouwen (en eerlijk, zijn we dit niet allemaal?!) te inspireren en te ondersteunen in hun zoektocht naar meer levensvervulling, meer ademruimte voor zichzelf. Hen te helpen om te leren voelen wat voor henzelf van wezenlijk belang is, hoe ze dit stap voor stap kunnen integreren in hun eigen leven en een stukje evenwicht kunnen vinden tussen de zorg voor zichzelf, hun dromen en verlangens en die van hun omgeving. En bovenal, hoe ze hun eigen potentieel, die ze vaak voor zich hebben uitgeschoven, eindelijk tenvolle kunnen neerzetten.

In mijn jarenlange zoektocht  heb ik mogen ervaren hoe helend het is om omringd te zijn en wezenlijke steun te mogen ontvangen van fijne, krachtige én tegelijk ‘durven kwetsbaar zijnde’ vrouwen. Precies in dit ‘durven uiten van je kwetsbaar zijn’ ontdek je je pure, vrouwelijke kracht en de intens helende werking van échte verbinding tussen vrouwen. Als we elkaar ondersteunen in het helpen genezen van onze eigen kwetsuren, elkaar aanmoedigen in het durven neerzetten van onze talenten,  helpen we daarmee onszelf én de wereld om ons heen.

In mijn werk met vrouwen combineer ik daarom zowel het individuele als het groepsaspect omdat daar zo’n wezenlijke kracht van uitgaat.